Zenginlik Hayali Yeni Mezunları Silikon Vadisi’ne Çekiyor

22 yaşındaki Atha Fong, üretim müdürü olarak çalıştığı iSkoot şirketinde tam
olarak ne yaptığını annesine anlatmakta zorlanıyor. Fong, “Benim mühendislerle
beraber cep telefonu yazılımları yaptığımı biliyor. Ancak daha fazlasını
anlamıyor” diyor.


Ancak yılda 70 bin dolarlık maaş, hisse senedi opsiyonu ve kişisel yatırım
portföyü, anne ve babasının kızları için endişelenmemesi için yeterli. 25
yaşındaki Ivan Lee, Microsoft’tan gelen iyi bir iş teklifini geri çevirip kendi
işini kurmaya karar vermiş. Geliştirdiği konum temelli oyunların sektörü ele
geçireceğini umuyor.


23 yaşındaki Bansi Shah ise lisans diplomasını aldıktan sonra San Mateo
merkezli Lattice Engines adlı yeni bir şirkete girdi. Shah, şirketin giriş
seviyesindeki üretim müdürlerinin aldığı 80 bin ila 130 binlik maaş skalasında
üst seviyede para aldığını ve üstüne kendisine bir de hisse verildiğini
söylüyor.


Bu insanlar, Silikon Vadisi’ne gelen en son teknoloji göçmenleri.
20’lerindeki yeni mezunlar, yeni girişimler ve yatırımlar sayesinde son 1 .5
yılda doldurabileceklerinden daha fazla iş yaratan şirketlerde iş bulup,
hayatlarının her anını etkileyen teknolojiyi yeniden şekillendirmeyi umut
ediyor.


Tüm dünyayı etkileyen ekonomik kriz henüz bu yeni mezunları etkilemiyor.
Birkaç başarılı şirketin yönetim kurulu üyesi olan girişimci Julie Hanna,
“Burasının her zaman bir çekim gücü vardı. Şimdi bir de ekonomik olarak diğer
bölgelerle büyük bir fark oluştu. Ülkenin geri kalanı çöle benziyor ve bu yüzden
tüm para buraya akıyor” diyor.


Geçmişte Silikon Vadisi’nin de yükselme ve çöküş dönemleri oldu. Orta yaşlı
çalışanlar, 1990’ların yükselişini ve takip eden dipleri hâlâ hatırlıyor. Ancak
çevrelerinde gördükleri heyecan veren girişimcilik ruhu yeni gelenlerin,
ekonomistlerin uyarılarını ciddiye almamalarına neden oluyor.


Uzun yıllardır Silikon Vadisi’ne gelen yeni mezunları takip edenler, en son
neslin öncekilerden daha kibirli, zayıf hafızalı ve heyecanlı olduğunu söylüyor.
Bazıları da yeni neslin, 1990’ların altına hücum döneminin sadece para düşünen
gençlerine kıyasla sosyal ahlakı daha yüksek ve olgun olduğunu düşünüyor.
Öğrencilik yıllarını pek de geride bırakamayan bu insanlar, aldıkları yüksek
maaşları zenginliğin simgelerine henüz yatırmıyorlar.


San Francisco’nun yüksek fiyatlı emlak sektöründe, onları genelde ev satın
alırken değil kiralarken görüyoruz. Kullandıkları arabalar genelde Ford veya
Honda. Belki birkaç tanesinin Mini Cooper’ı vardır. Genelde standart olan rahat
giysileri tercih ediyorlar. En fazla konuştukları konular vadinin en saygın
şirketleri olan Facebook, Google, Twitter ve Zynga. Hepsinin kafasında şirket
kurmak var ve hatta birkaç tanesi bunu başarmış. Mezun olduktan hemen sonra
Facebook’ta iş bulan Danny Schauffer, “Kafamda hep kendi şirketimi kurmak var”
diyor. Birçoğu daha mezun olmadan iş teklifleri almış ve çoğunu reddetmiş.


Silikon Vadisi’ndeki gelişmeleri takip eden Joint Venture adlı şirketin Genel
Müdürü Russell Hancock’a göre, vadideki şirket ve girişim sayısının toplamı 23
bin civarında ve her biri işe alacak yeni mezun arıyor. Bilgisayar
mühendislerine büyük talep var ancak mezun sayısı az. Yeni mezun bir bilgisayar
mühendisinin giriş maaşı, ikramiyeler veya hisse senedi opsiyonları haricinde,
100 bin doları geçebiliyor. Ancak teknik bilgi iş bulmak için çok da gerekli
değil. Sosyal medyanın yükselişi yüzünden, tarih, psikoloji veya müzik eğitimi
görenlere de ihtiyaç var. Artan sayıda kadın ve azınlıklar da çalışanlar
arasında yer alıyor.


Silikon Vadisi’nin temelinde hâlâ girişimcilik var.
Gerekli olan şeyler,
bir fikir ve birkaç yüz dolar. Facebook ve Google’dan iş teklifleri almaya devam
eden Lee, “Onlarla çalışmamamın maliyeti, kaybettiğim maaşlar. Ancak risk
almazsan asla başarılı olamazsın” diyor. Kendine aylık 2 bin dolar maaş veriyor
ve kurduğu Loki Studios adlı şirkette çalışan iki kişiyle bir evi paylaşıyor.
“Kendi kendinin patronu olmak ve şirket sahibi olmak, güzel bir şey. Tanıdığım
herkesin kendi firmasını kurup zengin olmuş bir arkadaşı var. Herkes kendine,
‘Acaba ben de bunu yapabilir miyim?’ diye soruyor” diyor.


Ancak Lee, kendisini motive eden faktörün milyarlarca dolar kazanma fikri
olmadığını söylüyor. “Uzun saatler ve stres. Tek amacınız paraysa, kısa sürede
pes edersiniz” diyor. Girişim sermayecisi Randy Komisar, yeni nesil
girişimcilerin umursamaz tavrının kendisini endişelendirdiğini söylüyor.
“Kendine güvenin fazlası da bir sorun. Herkes kendi yazılımını yapıp bir şirket
kurduktan sonra milyon dolar yatırımı çekiyor. Ancak çoğu sürdürülebilir bir
ürün yaratmak için ne yapılması gerektiğini bilmiyor. Bence bir gün herkes durup
bakacak ve çoğunun sürdürülebilir şirketler olmadığını anlayacak. O zamanda
elimizde birbirlerinden öğreneceklerini düşündükleri için hiçbir şey öğrenmemiş
binlerce çocuk olacak” diyor.


The New York Times – ERICA GOODE

Sponsor

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here